پدر و پسر

انگار باید دردمان بگیرد تا کاری کنیم یا یکی بمیرد تا کمک کردن را بفهمیم یا اتفاقی بیافتد که به خودمان بیاییم یا باید چند نفرمان بمیرد که انقلابی رخ دهد یا باید چند نفرمان شهید شود تا خاک مان مصون بماند...بهتر بگویم برای هر تغییری باید چیزی یا کسی را از دست بدهیم انگار اینگونه نباشد نمی شود...کاش یاد بگیریم قبل از مرگ آیلان ها به فکر هم باشیم*.

* آیلان همان کودک کرد سوری بود که جسدش را در ساحل دریا یافتند.

* این پست بر اساس تیتر خبری که امروز خواندم و دیدم نوشته شده است« استقبال گرم مردم آلمان از پناهجویان»