سرم رو بردم زیر آب...یک..دو..سه......پانزده...شانزده..هفده...دیگه نمی تونم نفس بکشم!؟
خواستم سرم رو بیرون بیارم. چشمامو باز کردم.
اما اونجا که دیگه نمیشه نفس کشید.
رامان بدو بدو اومد پیشم و با زبان شیرین کودکانه اش گفت :ببین، یه پسره رو کشیده ام..این توپشه..اینم گلشه(منظور حلقه ی بسکتبالشه) که داره توپو میندازه داخلش.
گفتم: این پسره خودتی؟
گفت: این که موهاش فرفری نیست.
گفتم: آها..راست میگی ..این که موهاش فرفری* نیست.
*رامان موهاش فرفری و بلنده
مادر: فردا روز مادره
رامان: مادر!؟...بیسکوییت مادر؟!
مادر: نه..روز مادر
رامان: نه...نه...بیسکوییت مادر نه...بیسکوییت مادر نه.
مادر: عزیزم فردا روز مامانیه... روز مامان...چی واسم می خری؟
رامان: فصل بهار*
*اسم همسرم
نام اثر: باران-نقاشی روی کاغذA4 با تکنیک رنگ انگشتی-توسط رامان علی پور در تاریخ 1392.2.6
تولد پسرم رامان بهانه ای شد برای نوشتن، تمرین دوباره زندگی کردن و تجربه کردن و اندیشیدن و... ثبت مراحل رشد فرزندم